Blog Koetjes en Kanker

Omgaan met kankerpatiënten voor Dummies

Vlak voor mijn eigen kankerdiagnose hoorde ik dat een jong iemand, die ik ‘vaag’ kende, kanker had. Ik kwam er wat laat achter en het voelde gek om een berichtje te sturen, maar nog gekker om niets te sturen. Maar wat stuur je dan? Ik heb, denk ik, 15 minuten naar m’n scherm zitten staren en opzetjes getypt en weggehaald en getypt en weggehaald. Want ‘sterkte’ lijkt de lading niet te dekken, ‘zet ‘m op’ is zo afgezaagd, en ‘beterschap’? … nou zo’n dilemma had ik. Misschien herkenbaar? Dan is dit blog wat voor jou ;-)

Een maand later was ik zelf die persoon. Ik kan me voorstellen dat mensen in mijn omgeving ook niet wisten hoe ze moesten reageren (vaak was dat ook wel merkbaar ;-)) Heel soms kon ik niets met een opmerking van iemand ‘oh, dan valt jouw chemo wel mee’ en dat kwetste me dan ook echt. Vaak als het een wat (in mijn ogen onhandige) opmerking was, dan wist ik dat iemand het goed bedoelde. (Tip als je zelf in deze situatie zit: als mensen de ballen hebben om je iets te sturen/ toe te wensen: kudo’s voor hen, hoe afgezaagd soms ook).

Ik heb een aantal lotgenoten gevraagd om tips voor niet-kanker-mensen en deel deze graag met jullie! Het zijn dus niet alleen mijn ervaringen, maar iets meer dan n=1.

De tips:
  • Als je iets wil doen voor iemand: vraag concreet of je bijvoorbeeld kunt koken of het huis schoonmaken. Ik vond het heel lastig om in het begin dingen te benoemen als iemand zei ‘als ik je kan helpen dan hoor ik het wel he?’ Maar dat was zo groot en vaag dat ik er niets mee kon. Dus maak het klein als je iets wilt doen (want dat is super fijn!)
  • Hetzelfde geldt voor ‘je kunt me altijd bellen’. Dat is lastig als je je echt rot en extreem chemoe voelt: probeer zelf eens in je agenda te zetten dat je 1x per 2 weken die persoon belt of appt.
  • Vraag hoe het ECHT gaat en wees niet bang om dingen te benoemen. Directe vragen zijn fijner dan ergens omheen draaien. Het is aan de ander om zijn/haar grenzen aan te geven: niet aan jou.
  • Ga niet relativeren voor de ander (bijvoorbeeld ‘oh dus jouw chemo valt wel mee’ ;-) of ‘chemopillen zijn niet zo erg toch?’ ‘Je haar groeit wel weer terug., ‘Nog ff 4 maandjes’, ‘Nog ff 1 kuurtje’ etc.
  • Wat wij mensen graag doen is ‘ik-(her)ken-je-situatie: dus je krijgt vaak te horen ‘de oma van mijn buurman had ook kanker en die is dood’. ‘De tante van mijn zus haar schoonzus had ook kanker, maar die heeft het overleeft.’ Prima, maar tijdens behandelingen kan iemand daar echt niets mee ;-)
  • (Kanker)grapjes! (als iemand daarvan houdt, voel dat ff aan, gewone grapjes zijn ook leuk, want lachen is belangrijk!)
  • Stuur eens een lief berichtje/kaartje/bloemetje: aandacht van anderen is fijn. Zeker als je veel thuis zit en je wereld bestaat uit ziekenhuis-dingen.
  • ‘Gewoon normaal doen’ kwam ook vaak terug: we zijn niet van porselein en blijven onszelf ;-)
  • Eigenlijk alle kankerpatiënten die ik ken zijn rete-positief. Dus tenzij jij denkt dat iemand het heeeeel hard nodig heeft, zijn opmerkingen zoals ‘Positief blijven he?’ en ‘Het komt wel goed’ niet nodig. Het kan zijn dat iemand eens een slechte dag heeft en daarover wil praten. Je opmerking is zeker weten goed bedoeld, maar het komt dam over alsof ik niet positief genoeg ben, terwijl kankerpatiënten niet altijd positief kunnen zijn, net zo min als ‘gezonde mensen’.

Ik hoop dat je hier wat aan hebt, er is geen goed en geen fout, maar dit zijn tips om het wat makkelijker voor jezelf te maken. Want ik weet hoe ingewikkeld het is. Vanuit beide kanten onderhand ;-)

Author image
About Lien
Ik word blij van geitjes, mopshondjes, manlief, kan mijn neusvleugels en oren tegelijkertijd bewegen en oh ja, ik ben in behandeling tegen kanker.